Summer inside

99f91ff6da0ad8f8005cc4883305dcd1fc12dc9b_m

Τα φύλλα πέφτουν στο πάρκο. Εκείνος κάθεται δίπλα της αμίλητος. Μάλλον ήρθε η ώρα. Εκείνη κοιτάζει τις βρώμικες πολυφορεμένες μπότες της και σκέφτεται: μα καλά πως τα κατάφερα πάλι να τις κάνω τόσο χάλια; Βέβαια, ο καιρός δε βοηθάει εδώ πέρα, αλλά τις έχω ένα μήνα. Παίρνει το βλέμμα της από τις μπότες και το γυρίζει σε εκείνον που κοντεύει να βουρκώσει. Θα νευρίαζε πολύ αν καταλάβαινε, οτι ενώ τον χωρίζει, εκείνη σκέφτεται τις μπότες της. Σκέφτεται, πρέπει να κλάψω, να δείξω οτι με νοιάζει. Αλλά δε τη νοιάζει, αλήθεια.

Εξάλλου, όλοι περαστικοί είναι. Αυτό πια το ξέρει καλά. Αυτό που εκείνος, αισθάνεται σα θάνατο, για εκείνη είναι απλά η ζωή. Μια γάτα έχει καθίσει στα πόδια της και την περιεργάζεται. Εκείνη ρίχνει ένα κρυφό χαμόγελο στη γάτα που μόνο εκείνη καταλαβαίνει.
Μήπως έχει μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο, άκαρδο; Γιατί βλέποντας τον να προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του, δε νιώθει τίποτα. Σα να βρίσκεται στη σκηνή μιας ταινίας. Και δε λέει να βρέξει, όπως γίνεται στους χωρισμούς στις ταινίες, για να ξεκουμπιστούν απο εκεί πέρα.
Σκέφτεται τι τυχερή που είναι που ζει σε μια χώρα που έχει ακόμα φθινόπωρο στα δέντρα. Αυτό το κίτρινο στα φύλλα, που την κάνε να θέλει να τα μαζέψει απο το πάτωμα και να τα σπάσει σε χίλια κομματάκια με τα χέρια της.
Έχει τον ζεστό καφέ στα χέρια της και ξεφουρνίζει 20 ηλίθιες δικαιολογίες σε εκείνον, που μόνο και που τις ακούει, βλέπει τον εαυτό της να τη μουντζώνει. Σα να τις βλέπει μια-μια να προσγειώνονται στην καρδιά του σαν μαχαίρια. Αισθάνεται τον εαυτό της ως dagger girl στο τσίρκο να πετάει τα στιλέτα στο θύμα της. Η φαντασία της πάντα τη βοηθάει στις δύσκολες στιγμές. Προσπαθεί να συγκεντρωθεί, αλλά βρίσκεται κάτι το τραγικά αστείο στον πόνο του άλλου, όταν δε τον νιώθεις.
Εξάλλου είναι η βασίλισσα της γκάφας. Πάντα λέει το λάθος πράγμα, την λάθος ώρα στον λάθος άνθρωπο. “Εξάλλου δεν ήταν και κάτι ξεχωριστό”. Την ώρα που λέει αυτές τις λέξεις, καταλαβαίνει πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα για εκείνον. Βλέπει τη γη να υποχωρεί κάτω απο τα πόδια της και κάποιο χέρι να την τραβάει προς τα κάτω. Γαμώτο, είναι μόνο η φαντασία της. Απέναντί της αντικρύζει ένα σπασμένο βλέμμα και καταλαβαίνει τη μαλακία που έκανε. Μμμ, μάλλον πρέπει να αποχωρίσει άμεσα πριν πει, κάτι παραπάνω. Σηκώνεται να φύγει και εκείνος την αγκαλιάζει. Σκατά, σκέφτεται από μέσα της. Πόσην ώρα θα κάτσω τώρα εδώ? Λέει, θα το παίξω συγκινημένη. Πιέζει τον εαυτό της να δείξει πληγωμένη, ότι δεν αντέχει και κάνει τη θεαματική της έξοδο με το χέρι πάνω στο πρόσωπό της.
Γιατί να μην υπάρχουν όσκαρ ερμηνείας στις απλές καθημερινές σκηνές; Αυτή η ερμηνεία σίγουρα το άξιζε.
Και συνέχισε τη βόλτα της στο πάρκο, δίπλα στη λίμνη κοιτώντας τα σκιουράκια να τρέχουν και αισθάνθηκε μια μεγάλη ανακούφιση. Ουφ, επιτέλους πάλι μόνη.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on December 3, 2010 by in Uncategorized and tagged , .
%d bloggers like this: