Motorama Live @AN club

Photo_21

Δεν ξέρω αν γνωρίζετε τους Arte Fiasco, αν όχι να τους μάθετε. Είναι 8, αυτοπροσδιορίζονται ως “Talentless bastards promoting talented people”  ( @artefiasco στο twitter) και φέρνουν ότι πιο νέο κυκλοφορεί. Τους ξέρω πάντα αυτούς που φέρνουν? Όχι. Μου αρέσουν πάντα?  Όχι, αλλά είναι σίγουρο κάτι διαφορετικό.

Αυτή τη φορά πήγα για κάτι που μου άρεσε. Motorama. O Γ. με είχε βάλει να ακούσω με το ζόρι και επειδή Joy Div-ανιάζουν, πολύ μου άρεσαν. Οπότε φυσικό να πάω στο live, με θετική ενέργεια.

Φτάσαμε στις 21.30 και είχε ουρά. Λέμε wtf? Ουρά στο ΑΝ καθημερινή? Κάτι δεν πάει καλά. Προφανώς και άλλοι  τους είχαν ακούσει. Πολύ χάρηκα που πήγα σε γεμάτο live μετά απο καιρό. Βέβαια για άλλη μια φορά ξεχώριζα με το ξανθό μαλλί ( βιλέντα) γιατί ως γνωστόν οι ξανθές προφανώς απαγορεύεται να ακούνε κάτι άλλο από πασχάλη Τερζή, γι αυτό κ συνήθως είμαι απο τις λίγες ξανθές στα live. Όπως έγραψα: Οι Ξανθές είναι παρείσακτες σε τέτοια μέρη.

To live άνοιξαν οι έλληνες Victory Collapse. Ξαναλέω, έλληνες όπως με πληροφόρησαν. Πάντως αν τους ακούς για πρώτη φορά δε σου κάνουν για έλληνες. Ούτε απο το look τους ( κάτι σε  place to bury strangers μου κάνανε) ούτε στον ήχο τους (που ήταν πολύ καλός για να είναι ελληνικός). Βέβαια το κακό ήταν ένα. Δεν ήξερα κανένα τραγούδι, αλλά παρακολούθησα πολύ ευχάριστα.

Και βγήκαν στη σκηνή οι Motorama. Ρώσοι στο παρουσιαστικό ( πολύ ξανθομπούμπουρας ο τραγουδιστής μου θύμιζε τον αντίπαλο του Ρόκυ Μπαλμπόα -εεεεεεεεντριααααααν) , άγγλοι στην ώρα που βγήκαν και γιαπωνέζοι ( γιατί έβγαζαν αναμνηστικές φωτός το πλήθος). Στον ήχο? Δεν έχω αποφασίσει.

Μου άρεσαν πάρα πολύ, ακόμα και αν δεν ήξερα όλα τα τραγούδια, κοπανήθηκα ακόμα και με μερικά, απλά δεν είχαν για εμένα το je ne sais quoi, το έξτρα στοιχείο που χρειάζομαι για να με αγγίξει μια συναύλια. Τα τραγούδια τους είναι μερικά σε γενικές γραμμές ίδια, κ ίσως αυτό αφαίρεσε απο το γενικότερο feeling μου. Αναφέρθηκαν και ως μο-νο-τοραμα.

Το βασικό της βραδιάς ήταν όμως ότι το πλήθος ήταν πολύ καλό, το ευχαριστηθήκαμε όσο δεν πάει και ρε παιδί μου ήταν μια καλή συναυλία γιατί ακριβώς είχε αυτήν την αίσθηση: της παρεάς.

Άσχετη πληροφορία: Ο ρώσος τραγουδιάρης έτρωγε μήλο στα διαλείμματα. 

Στο τέλος άκουσα κ ένα ΣλαβαΜούντυ. Παρακαλώ elaborate.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on April 5, 2011 by in Uncategorized and tagged .
%d bloggers like this: