New York cares

Img_0859Img_0858Img_0854Img_0821Img_0819Dscn1632Dscn1561Img_0742Img_0741Img_0694Img_0662Img_0643_1Img_0584Img_0596Img_0509Img_0479Img_0483Img_0730Img_0729Img_0643Img_0631
Img_0464

Όταν πας στη Νέα Υόρκη νιώθεις ένα αίσθημα παράξενο. Σα να έχεις ξαναπάει κ όλα είναι τόσο καινούρια αλλά συγχρόνως τόσο γνώριμα. Και ξαφνικά είσαι ο πρωταγωνιστής της δικιάς σου ταινίας, από πίσω ακούγεται μουσική κ δεν έχεις άλλη επιλογή από το να παίξεις υπό της σκηνοθετικές οδηγίες της πόλης. Kάθε γωνιά γνώριμη και κάθε σκηνικό καινούριο. Κοιτάς την άκρη του ουρανοξύστη κ θελεις να αγγιξεις τον ουρανό. Βρίσκεσαι στο Chelsea Hotel, παίρνεις τον καφέ στο χέρι και ακούς τον Leonard Cohen να τραγουδαει dance me till the end of love.  Kαθεσαι στο γρασιδι του central park, αισθάνεσαι τον ήλιο να καίει τα χείλια σου , μπήγεις τα νυχια σου στο γρασίδι και ακούς το strawberry fields forever. Έξω απο τα Τifanny’s αγκαλιάζεις τον καφέ σου και αισθάνεσαι  Audrey Hepburn  υπό τους ήχους του moon river.  Στην  washington Square βλεπεις την Sally να αποχαιρετα το Harry και λες, θεε μου εχω δει τόσες πολλές ταινιες με αυτήν την πολη που τελικά έχω ζήσει εδώ. Αισθάνεσαι οτι θα πεταχτεί ο  Woody Allen  κ θα σου πει  once again with feeling. Στο Αce hotel  παρακολουθείς το κόσμο που περνάει καθώς πίνεις το ποτό σου κ δεν ξέρεις πως να νιώσεις. Αν η Νέα Υορκη είχε  soundtrack  θα ήταν οσο μελαγχολικοί είναι οι interpol, όσο ονειροπόλος ο  Sinatra  κ όσο ζωντανοί είναι  οι  lcd Soundsystem. Πας στο  Williamsburg, στη φωλια του hipster, κ λες ποσος γιαλαντζί θεέ μου οι δικοί μας hipsters. Έκει λες ακούγονται οι  Νational  να σου ψιθυρίζουν  we belong in a movie.  Και ετσι είναι. Ανήκεις σε μια ταινία κ δε μπορεις να κάνεις διαφορετικά. Κάθεσαι κ πίνεις μια μπύρα με θέα το Brooklyn και  αισθάνεσαι για πρώτη φορά την ανάγκη να ειναι εκείνος  εκεί. Ποιος εκείνος? Ε, μη ρωτας βλακείες, αυτός.
Πως γίνεται μια πόλη 10 εκ. ανθρώπων  να είναι πιο ανθρώπινη απο την Αθήνα? Και ομως γινεται. Oι  άνθρωποι είναι ζεστοί κ ανθρώπινοι, μιλάνε μεταξύ τους, δεν σε φοβούνται. Η ανθρώπινη επαφή δεν είναι κάτι παράξενο. Θα σου μιλήσουν κ ας μη σε ξέρουν, θα σε βοηθήσουν χωρίς να θέλουν αντάλλαγμα. Το κακό με εμάς ειναι οτι πια θεωρούμε αυτονόητο ότι κάποιος θέλει κάτι από εμάς κ όντως τελικά θέλει.
Τα μουσεία υπέροχα. Δεν περίμενα να συγκλονιστώ ποτέ από έκθεση και δη περισσότερο απο έκθεση με φορέματα. Και όμως έγινε. Γιατί ο Αlexander ΜcQueen ήταν ένας καλλιτέχνης που αγαπούσε τις γυναίκες κ έκανε μικρά έργα τέχνης πάνω στα φορέματα του.

Όσο για συναυλίες ( ναι που δε θα πήγαινα) πήγα κ είδα στο Terminal 5 τους Kills. Θα μιλήσω ξεχωριστά για αυτό.
New york i love you but you re bringing me down.  Γιατί?
  Γιατί με έβγαλες απο τη μιζέρια μου, έζησα για λίγο σε μια ταινία κ τώρα πρέπει να επιστρέψω στην πραγματικότητα.
Όμως δε λυπάμαι, θα ξαναέρθω.

2 comments on “New York cares

  1. Nikos Tsitiridis
    May 10, 2011

    Oh, now I wanna go :-(I’ve never been to NY. How much money would I need to spend there?

  2. Niki Sotiropoulou
    May 10, 2011

    There not so much. About 600 for 9 days including sightseeing and events

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on May 9, 2011 by in Uncategorized and tagged .
%d bloggers like this: