Χαλασμένα φανάρια ( & The men live @an club)

Photo

Πηγαίνοντας στους the men στο Αν club, παρατήρησα κάτι παράξενο. Χαλασμένα φανάρια. Πολλά χαλασμένα φανάρια. Χωρίς τροχονόμους. Και επειδή κυκλοφορώ με το αμάξι συχνά αυτές τις ημέρες, παρατηρώ ότι δε τα φτιάχνουν. Και δε μιλάμε για κανένα φανάρι σε κανένα στενό. Σχεδόν όλα τα φανάρια γύρω από τη Βουλή, το φανάρι στον Εθνικό Κήπο, το φανάρι στον Τροχονόμο της Κηφισιάς ( αλήθεια ακόμα αναρωτιέμαι πως να ήταν-θέλω να τον φαντάζομαι σαν τον Χατζηχρήστο). Το παράξενο είναι ότι κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να τα φτιάξει. Συνέχισα προς τα Εξάρχεια. Στην Πανεπιστημίου και άλλα χαλασμένα φανάρια. Και στη Σταδίου. Πόσο σύμπτωση πια?

Στη Συγγρού οι μισές λάμπες έχουν χαλάσει. Είμαι σίγουρη πως ο υπεύθυνος γι αυτήν την δουλειά έχει παραιτηθεί ή δεν πληρώνεται. Όχι μόνο ο υπεύθυνος για το ποιες λάμπες χάλασαν, αλλά για το να τις αλλάξει. Και να φτιάξει τα φανάρια.

Σα να μας λέει κάποιος. Αναρχία και χάος η μόνη λύση. Βγάλτε τα πέρα μόνοι σας.

Μα αυτό δεν κάνουμε? Προσπαθούμε  τουλάχιστον.

Άλλο παράδειγμα οι αυτόματοι πωλητές καυσίμων. Έχω γίνει εξπερ στο να βάζω βενζίνη μόνη μου.

Πήγα για ένα πότο με την Ε. πριν την συναυλία και άρχισει να βρέχει καρέκλες μέχρι να βγω από το μαγαζί για να πάω στο Αν. Έτρεχα χωρίς ομπρέλα και ήμουν τυχερή που είχα αγοράσει γαλότσες για τον πραγματικό τους σκοπό. Σκεφτόμουν ότι στη βερσιόν της σκηνής στην ταινία εκεί που έτρεχα θα έπεφτα σε έναν κούκλο και θα με πήγαινε να με κεράσει έναν καφέ. 

Φυσικά δεν έγινε. Μπήκα στο Αν μούσκεμα, είχαν μόλις βγει οι ΜΕΝ και είδα γύρω μου όλες τις γνωστές φάτσες που βλέπω στις συναυλίες. Σκέφτηκα, γεράσαμε. Άλλοι καλύτερα, άλλοι χειρότερα. Φοράω ένα κόκκινο κραγιόν τις τελευταίες μέρες. 

 

¨Εχω παρατηρήσει οτι όλοι οι άντρες με κοιτάνε στα χείλια πλέον. Είχα δει ένα ντοκυμαντερ που έλεγε ότι οι άντρες προσελκύονται στις γυναίκες με κόκκινα χείλια γιατί είναι ένα σημάδι υγείας, δηλ γονιμότητας και η φύση τους τους κάνει να θέλουν να μας τεκνοποιήσουν. Κοινώς να μας γαμήσουν.

Από όσους με κοιτάνε στα χείλια κανείς ποτέ δε μου μιλάει. Ευτυχώς ήξερα το μισό Αν κλάμπ χαιρέτησα τους φίλους και γνωστούς, ξαναβρέθηκα με λίγους αγαπημένους. 

Με κοίταξε ο Ζ. που είχε να με δει καιρό. Μου είπε φαίνεσαι λυπημένη. Ήμουν.Απλά δεν κατάλαβα ότι φαίνεται.

Η συναυλία ήταν γαμάτη. Πολύ γαμάτη. Μεγάλη μπαντα σκέφτηκα. 

Απλά εγώ δεν ήμουν εκεί. Δηλ. ήμουν αλλά δεν ήμουν ρε παιδί μου.

Στην έξοδο χαιρέτησα και άλλους φίλους. Και ξαναβγήκα στη βροχή. Και ξαναγύρισα στα χαλασμένα φανάρια μου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on February 11, 2012 by in Uncategorized and tagged , .
%d bloggers like this: