Untitled

Τελικά γίνεται. Μαζεύεις τη ζωή σου σε κούτες και φεύγεις. Έχω ζήσει σε πολλά σπίτια. Στην Ελλάδα, στη Γερμανία. Το σπίτι μου, είναι το πατρικό μου σπίτι που ζούσα αρχικά με τους γονείς μου και τα 3 μου αδέρφια. Μετά έγινε, το πατρικό μου που μένω κάτω από τους γονείς μου και στην πραγματικότητα δε τους βλέπω καθόλου. Μόνιμη συγκάτοικος η γάτα μου, η Σίμπα, η οποία είναι η μοναδική που με ανέχεται στα 12 χρόνια που ζει. Όσοι έχουν γάτα, με καταλαβαίνουν, οι υπόλοιποι δε με νοιάζει και τόσο.

Νέο σπίτι, νέα αρχἠ. Είναι πολύ παράξενο να πρέπει να κάνεις ένα νέο σπίτι, το σπίτι σου. Μαζεύοντας τα πράγματα μου, ανακάλυψα πολλά πράγματα. Αντικείμενα που είχα κρατήσει από τη ζωή με κάποιον άλλον, αντικείμενα από ταξίδι με κάποιον, πράγματα ασήμαντα και όμως τόσο σημαντικά. Αποφάσισα να τα πετάξω. Όχι γιατί σταμάτησαν να σημαίνουν κάτι, απλά ήρθε η ώρα να προχωρήσω χωρίς τα βαρύδια του παρελθόντος.

Θα μου λείψει να με υποδέχεται η γάτα (που αποφάσισα να αποχωριστώ αφότου διάβασα πολλά άρθρα για το ότι η γάτα μιας κάποιας ηλικίας δεν πρέπει να αποχωρίζεται τον χώρο της) και η αίσθηση του σπιτιού μας, της οικογένειας μου. 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on August 26, 2012 by in Uncategorized.
%d bloggers like this: