Ακούω την καρδιά μου να ανασαίνει.

Image
Τον τίτλο τον πήρα από το τραγούδι του Larry Gus- Figeora Islands που θα σου πρότεινα να βάλεις να παίζει από πίσω όσο το διαβάζεις.

Φτάνεις σε ένα σημείο στο ζωή σου που πρέπει να πάρεις κάποιες αποφάσεις. Πρέπει να αλλάξεις της δομή της ολοκληρωτικά. Πρέπει να δεις τι πραγματικά σε κάνει ευτυχισμένο και τι είσαι διατεθειμένος να θυσίασεις ή μπορείς να θυσιάσεις.
Δικιά μου οικογένεια δεν έχω (εννοώ παιδιά, σκυλιά κλπ). Μια γάτα έχω που και αυτή είναι 13 χρόνων και αισθάνομαι οτι με μισεί για την κλιμακτήριο που περνάει και εύχεται από μέσα της να μείνω γεροντοκόρη.
Το γιατί είμαι μόνη είναι άλλη υπόθεση. Ίσως είναι επιλογή, ίσως είναι απλή  τύχη. Είμαι όμως ευτυχισμένη και καταραμένη στη μοναξιά μου. Έχω μάθει να ζω με αυτή τα τελευταία 5 χρόνια (εννοείται πως είχα σχέσεις αυτά τα 5 χρόνια, απλά τίποτα σημαντικό).
Την δουλειά μου την αγαπάω. Ή μάλλον την αγαπούσα. Αυτό όμως που δεν αγαπούσα ήταν οι νόρμες που έπρεπε να αποδεχτώ για να κάνω τη δουλειά μου.
Τα 10ωρα ή 12ωρα που περνούσα στο γραφείο, μη βλέποντας το φως της ημέρας (θυμήσου τι έγραψα για τον ήλιο), όχι τόσο γιατί η δουλειά δεν έβγαινε σε 10 ώρες άλλα γιατί έπρεπε να πάρω έγκριση για μαλακίες από άλλους που
α. Δεν είχαν ζωή και ήθελαν να μένουν στο γραφείο μέχρι αργά για να αποφύγουν την ζωή τους, την οικογένεια τους και να αισθανθούν σημαντικοί
β. Καθόντουσαν έως αργά στο γραφείο για να αποδείξουν ότι δουλεύουν ως αργά και καλά κάνουν που τους πληρώνουν.
Αυτό το είδος ζωής με οδήγησε στο να πρέπει να βγαίνω κάθε βράδυ μετά τη δουλειά για να αντέξω το επόμενο πρωινό που θα περνούσα άλλες 10-12 ώρες σε έναν χώρο που με έκανε να μισησω τη δουλειά και τον εαυτό μου.
Όταν είπα στον πατέρα μου οτι έβγαινα για ποτό κάθε βράδυ μετα τη δουλειά αντίκρισα ένα πληγωμένο βλέμμα και συνειδητοποίησα ότι για εκείνον είμαι ένα κοριτσάκι 12 χρόνων και ότι νιώθει ανίκανος να με προστατεύσει από όλα τα άσχημα του κόσμου.
Επίσης το γεγονός ότι είχα μετακομίσει σε διαμέρισμα μακριά από τους δικούς μου, σήμαινε ότι δε τους έβλεπα για μεγάλες περιόδους, ακόμα και για μήνα.
Ο χρόνος περνάει και τον λίγο χρόνο που  έχουμε πρέπει να τον επενδύουμε στους ανθρώπους που αγαπάμε με ποιοτικά κριτήρια.
Οπότε, παραιτήθηκα και άφησα το σπίτι που νοίκιαζα και γύρισα στο διαμέρισμα κάτω απο τους γονείς μου.
Όλα μαζί. Χωρίς να έχω κλείσει άλλη δουλειά, χωρίς να έχω πολλά λεφτά (ΤΕΒΕ βλέπεις), με τα έξοδα ΦΠΑ και ΤΕΒΕ να τρέχουν.
Και όμως. Τη μέρα που παραιτήθηκα ξαναγεννηθηκα. Το πρόσωπο μου άρχισε να χαμογελά, όλα μου φαινόντουσαν πιο όμορφα.
Ακόμα και χωρίς να έχω ιδέα τι θέλω να κάνω, ήμουν ευτυχισμένη.
Για να βρεις τι θέλεις να κάνεις, πρέπει να βρεις τι δε  θέλεις πρώτα.
Ακούω την καρδιά μου να χτυπάει και να ανασαίνει ξανά.

Μέρος δεύτερο:
Στη Ρώμη, αδερφές μου
Ήθελα να κάνω ένα διάλειμμα. Αρχική μου σκέψη ήταν να εξαργυρώσω κάτι μίλια και να πάω στο νησί μας, τη Σαντορίνη. Έβαλα τα έξοδα κάτω και συνειδητοποίησα ότι θα μου κοστίσει πάνω κάτω τα ίδια με το να πάω στη Ρώμη που δεν είχα ξαναπάει. Τα έκλεισα όλα σε πέντε λεπτά, έπεισα και την αδερφή μου να έρθει και πήγαμε.
Είναι παράξενο, ότι πρέπει να απολογείσαι επειδή σε κάποιο χρονικό διάστημα, μπορείς να κάνεις ένα ταξίδι.
Αν το μάθαιναν οι τουιτακτιβιστές, θα με κυνηγούσαν με  τα δαδιά, όπως έκαναν όταν τόλμησα να πω ότι έφερα καθαρίστρια στο σπίτι: Εδώ ο κόσμος πεινάει και εσύ φέρνεις καθαρίστρια. Το μίσος.Όπως και να έχει, πήγαμε.
Η Ρώμη είναι μια υπέροχη πόλη γιατί είναι μόνη της ένα μουσείο και έχει ένα υπερατού που δεν έχουν όλες οι πόλεις: Το φαγητό.
Όπου και να πας θα φας καλά και θα πιεις φτηνά και καλά.
Συγκριτικά με την Αθήνα, ήταν πολύ πιο φτηνά και σε μέρη που θεωρούνται αρκετά τουριστικά, όπως είναι το Trastevere.
Θα μου μείνει το μπαράκι 8mm που ήταν σα να φτιάχτηκε για εμένα. Παλιά έπιπλα, star wars αφίσα στον τοίχο, χταπόδι ζωγραφισμένο και lcd soundsystem. Μαζί με τα φτηνά ποτά, νομίζω ότι θα ήθελα να πάρω το μπαράκι copy – paste στην Αθήνα.
Επιπλέον: Επειδή ξέρω τη Μοντέρνα Σταχτοπούτα (όχι Σταχτομπούτα όπως νόμιζα όλα τα χρόνια που ζω) έλεγα ατάκες από την ταινία στην αδερφή μου καθ όλη τη διάρκεια.

Κι ύστερα; Θα σε περιμένω στο 210.
Reboot και πάμε πάλι από την αρχή.

6 comments on “Ακούω την καρδιά μου να ανασαίνει.

  1. Ioannis Kalogiannis
    March 29, 2013

    Χελοου! Να χαμογελας!
    Ουτε καν θυμαμαι ποσες φορες εχω κανει reboot τη ζωη μου… Θα τα καταφερεις!

  2. Alex
    March 29, 2013

    Πρέπει να πιούμε εκείνο το ποτό που λέγαμε…

  3. “Παλιά έπιπλα, star wars αφίσα στον τοίχο, χταπόδι ζωγραφισμένο και lcd soundsystem. Μαζί με τα φτηνά ποτά, νομίζω ότι θα ήθελα να πάρω το μπαράκι copy – paste στην Αθήνα”

    Συμφωνώ, αλλά το χταπόδι το προτιμώ στα κάρβουνα.

  4. athensbynite
    March 29, 2013

    Κάτι μου θυμίζουν όλα αυτά (εκτός απο αυτά για τη Ρώμη και τ’ότι δεν έχω μπαμπάκα πια). Αλλά κι εγώ όταν έγιναν όσα έγιναν τον μπαμπάκα μου σκεφτόμουνα και τι θα μου έλεγε
    Ας το καλό σου, με συγκίνησες
    ❤ ρε

  5. Θόδωρας
    July 23, 2013

    “Και όμως. Τη μέρα που παραιτήθηκα ξαναγεννήθηκα. Το πρόσωπο μου άρχισε να χαμογελά, όλα μου φαινόντουσαν πιο όμορφα.
    Ακόμα και χωρίς να έχω ιδέα τι θέλω να κάνω, ήμουν ευτυχισμένη.
    Για να βρεις τι θέλεις να κάνεις, πρέπει να βρεις τι δε θέλεις πρώτα.
    Ακούω την καρδιά μου να χτυπάει και να ανασαίνει ξανά.”
    Τη ζηλεύω, τη φθονώ και την ποθώ αυτή την παράγραφο. Κάθε πρωί θέλω να την κάνω κτήμα μου, να μπω στη θέση σου, να τολμήσω, αλλά…
    Reboot εδώ και τώρα.

  6. Pingback: τα 13 του 13 –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on March 25, 2013 by in Uncategorized.
%d bloggers like this: