going back to analogue

710368137782_HVCL9hRj_l

Τις προάλλες ρώτησε ο Νίκος Φωτάκης αν ήθελε κάποιος κάποια cd από περιοδικά όπως είναι το uncut και που είχε κρατήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ενθουσιάστηκα και πήγα και τα πήρα.
Ο λόγος που ενθουσιάστηκα επιβεβαιώθηκε με το που τα πήρα στα χέρια μου.
Όταν ήμουν μικρή (16) τα είχα με ένα παιδί. Ήταν η πρώτη μου αγάπη και μεγαλώσαμε μαζί, αφού ήμασταν μαζί για 10 χρόνια. Μια από τις αγαπημένες μας συνήθειες ήταν να ακούμε μουσική μαζί, να ανακαλύπτουμε μαζί νέα συγκροτήματα και να πηγαίνουμε σε συναυλίες. Κάθε εβδομάδα πηγαίναμε στο αγαπημένο μας περίπτερο στη Γλυφάδα που έφερνε ξένο τύπο, κοιτάζαμε τα περιοδικά μουσικής και επιλέγαμε να αγοράσουμε αυτό που νομίζαμε ότι έδινε την καλύτερη συλλογή με τραγούδια δώρο. Πηγαίναμε σπίτι και τα ακούγαμε όλα, διαβάζαμε τις κριτικές και πηγαίναμε στο δισκοπωλείο να παραγγείλουμε τα cd που νομίζαμε ότι θα μας άρεσαν.
Ήταν μια ιεροτελεστία μόνο δικιά μας που μας έδενε και έκανε την εφηβική μας αγάπη πιο δυνατή. Είχαμε αγοράσει πάνω από 500 cd μαζί.
Όταν το internet έκανε τη μουσική πιο εύκολα προσβάσιμη κάτι από τη μαγεία χάθηκε. Δεν ακούγαμε τα cd από την αρχή ως το τέλος, περνούσαμε πολύ εύκολα κομμάτια που δε μας άρεσαν. Τα γούστα μας άλλαξαν, εμείς αλλάξαμε, απομακρυνθήκαμε, χωρίσαμε.
Όταν ο Νίκος μου έδωσε τα cd άρχισα να τα κοιτάζω με μια μανία που είχα ξεχάσει. Έψαχνα να δω ποια κομμάτια γνωρίζω, ποια συγκροτήματα και με ένοιαζε ακόμα και η σειρά τους αν τα γνώριζα. Είχα καιρό να το αισθανθώ αυτό.
Πήγα στο αμάξι και έβαλα το πρώτο cd χωρίς να κοιτάξω ποιας χρονιάς είναι. Αναγνώρισα κάποια, κάποια τα έβαλα shazam (όχι γιατί δεν είχα το εξώφυλλο, αλλά γιατί είναι πιο εύκολο να τα αναγνωρίσω και να τα κατεβάσω μετά) και μου ήρθε μια σκέψη.
Πόσο ευτυχισμένη ήμουν στην αναλογική μου ζωή και τι μου λείπει  τώρα που η ζωή μου είναι τόσο ψηφιακή.

Αυτό που μου λείπει είναι η αίσθηση ξεγνοιασιάς και το στοιχείο της έκπληξης.
Γνωρίζεις κάποιον και ξέρεις ήδη την ψηφιακή του ταυτότητα. Μια βόλτα από τον ψηφιακό του εαυτό και έχεις μάθει τα βασικά και πολλά άλλα που δε θα ήθελες να ξέρεις. Που δεν είναι ανάγκη να ξέρεις. Δε δίνεις ευκαιρίες ή δίνεις για τους λάθους λόγους. Μην παρεξηγηθώ, μέσω των social media έχω κάνει σπουδαίους φίλους, που δεν θα γνώριζα διαφορετικά. Αλλά, εγώ πλέον δεν έχω διάθεση να γνωρίσω και άλλους ψηφιακούς φίλους. Μου αρκούν οι κανονικοί μου.
Το ότι μπορώ να γνωρίζω ανά πάσα στιγμή που βρίσκεται ο άλλος με φρικάρει. Και το ότι επειδή έκανα check in και είδε μια φωτογραφία μου κάποιος, νομίζει ότι είναι στη ζωή μου, με θλίβει αφάνταστα.
Οι άνθρωποι που βρίσκονται στη ζωή μου, ξέρουν αν είμαι στεναχωρημένη, αν είμαι χαρούμενη αν είμαι ευτυχισμένη.
Οι άνθρωποι από την ψηφιακή μου ζωή γνωρίζουν όσα θέλω εγώ να γνωρίζουν.
Αυτή είναι η διαφορά.
Με θλίβει που κάποιοι μου λένε “μα δεν είδες που έκανα τσεκ ιν;” , ως σημάδι ύπαρξης.
Με θλίβουν οι άνθρωποι που δεν θέλουν να μιλήσουν με τους άλλους ανθρώπους όταν βγαίνουν έξω, αλλά απασχολούνται με το πως θα δείχνει ότι περνάνε στα social media είτε για να πικάρουν κάποιον, είτε απλά για να δείξουν ότι έχουν ζωή.
Τα πιο συναρπαστικά πράγματα στη ζωή μου έχουν συμβεί όταν εγώ είχα στο αθόρυβο το κινητό.
Η γέννηση των ανιψιών μου, ένας μεγάλος έρωτας που οδηγήθηκε στο γκρεμό, μια δυνατή φιλία που ξεκίνησε σε ένα μπαλκόνι, ένα σ’ αγαπώ σε ένα κρεββάτι, μια αγκαλιά σε ένα σοκάκι.
Τις στιγμές που δε θέλησα να μοιραστώ εκείνη τη στιγμή, τις στιγμές που ήθελα να κρατήσω μόνο για εμένα.
Και μου λείπει η ξεγνοιασιά του ότι τίποτα δε θα αλλάξει αν δε μάθω μια πληροφορία εκείνη τη στιγμή.
Θυμάμαι είχα πάει για διακοπές στο νησί και δεν είχαμε τηλεόραση, δεν παίρναμε εφημερίδες και δεν υπήρχαν smartphones. Μάθαμε για μια μεγάλη καταστροφή μετά από 5 ημέρες. Εκείνες τις ημέρες τις είχαμε περάσει στο κρεββάτι και στη θάλασσα. Δε μας ένοιαζε τίποτα, παρά εμείς. Δε μας ενόχλησε αυτή η τραγική είδηση. Ήμασταν πραγματικά ξέγνοιαστοι.
Φέτος όταν πάρω άδεια θα τα κλείσω όλα. Δε θα πάρω smartphone, δε θα πάρω εκκρεμότητες, δε θα πάρω αναμνήσεις φαντασμάτων.
Θα ζήσω τις διακοπές, σαν διακοπή. Διακοπή από την καθημερινότητα, την πραγματικότητα και οτιδήποτε μπορεί να διακόψει τις διακοπές μου.
Επιστροφή στην αναλογική ζωή.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on July 14, 2013 by in Uncategorized.
%d bloggers like this: