Κλουβί

tumblr_mp33jnWW4s1qiv63po2_1280Ξαναμπήκε στο κλουβί του.Του άρεσε μέσα. Δεν έπρεπε να δώσει λογαριασμό σε κανέναν παρά στον εαυτό του. Είχε ότι χρειαζόταν εκεί μέσα. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο κλουβί αυτό, βλέπεις. Όταν πριν κάποια χρόνια του είπαν ότι έπρεπε να μπει εκεί, είχε τρελαθεί. Τώρα πια, του φαινόταν τρελό να βγει από εκεί μέσα. Η μόνη του παρέα ήταν η γραφομηχανή του και τα πλάσματα που δημιουργούσε με την φαντασία του. Αυτό του έφτανε.
Σηκώθηκε όπως κάθε ημέρα, ξυρίστηκε, διάβασε την εφημερίδα της ημέρας, ήπιε τον καφέ του, άφησε το σημείωμα για τις προμήθειες και άρχισε να γράφει. Σήμερα παρέα θα του έκανε η Λέξι, η μυστηριώδης επιβάτισσα του τρένου 249 προς το Παρίσι. Και ο ξένος που θα συναντούσε στο τρένο. Στο πικαπ έπαιζε nina simone, και του άρεσε πάρα πολύ. Θεωρούσε ότι ταίριαζε η Νίνα πολύ με τη ηρωίδα του. Και τι όμορφη ηρωίδα. Ξανθιά, ψηλή με μάτια, γαλανά σαν την θάλασσα. Η θάλασσα του έλειπε, μάλλον. Η μυρωδιά της, η αίσθηση της. Μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής είναι η πρώτη βουτιά, να κρατάς την αναπνοή σου μέχρι να μη μπορείς άλλο. Είχε ξεχάσει πως ήταν να το κάνεις πια.
Είχε ξεχάσει πολλά πράγματα. Το μόνο που δεν είχε ξεχάσει ήταν ο λόγος που μπήκε στο κλουβί εξαρχής. Που ήταν και το όλο νόημα δηλαδή.
Όταν ερχόταν ο καθηγητής για την εξέταση του μήνα, θα του το έλεγε. Για άλλη μια φορά. Τουλάχιστον ήταν ευτυχισμένος. Ήταν πάντα μόνος, αλλά δεν αισθανόταν μόνος. Είχε τους ήρωές του να του κρατάνε παρέα.
H ώρα είχε πάει μια και πάντα στη μια έτρωγε το φαγητό του. Σήμερα είχε ετοιμάσει μπριζόλα με αρακά και μαύρη μπύρα. Κάθε Τετάρτη έτρωγε μπριζόλα, ήταν μια από τις συνήθειες που τον κρατούσαν υγιή. Αν δεν ακοουθούσε τη ρουτίνα του, έχανε τις ημέρες και το σιχαινόταν αυτό. Για έναν ολόκληρο μήνα πήγαινε μια μέρα μπροστά και όταν παρουσιάστηκε ο γιατρός μια μέρα αργότερα απο ότι τον περίμενε, ταράχτηκε. Δεν είχε τηλέφωνο για να τον ειδοποιήσει, δεν ήταν η μέρα που του έφερνε το παιδί τις προμήθειες και αισθάνθηκε ανύμπορος. Δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει το κουμπί ανάγκης, του είχαν πει να το χρησιμοποιεί μόνο όταν υπάρχει απόλυτη ανάγκη και εξάλλου τον παρακολουθούσαν από τις οθόνες 24 ώρες. Για να μην ξανασυμβεί αυτό, αποφάσισε να ακολουθεί ένα αυστηρό πρόγραμμα ρουτίνας που για να διατηρήσει τα λογικά του.
Είχε και κουστούμια και τα άλλαζε ανάλογα με την ημέρα. Πόσο αστείος θα φαινόταν σε έναν εξωτερικό επισκέπτη, αν τον έβλεπε έτσι με το κουστούμι να κάθεται στην καρέκλα στο τεράστιο κλουβί του.
Εδώ που τα λέμε κάθε νοήμων άνθρωπος θα γελούσε, αν ήξερε ότι αυτός ο τόσο κομψός κύριος είναι μέσα στο κλουβί με την θέληση του και ότι μπορεί να φύγει ανά πάσα στιγμή.
Αυτό που τον κρατούσε όμως μέσα είναι πιο δυνατό από οποιοδήποτε κλειδί, από οποιονδήποτε δεσμοφύλακα.
Ήπιε το τσάι του στις 17.00 και έβαλε κολώνια για να υποδεχτεί τον κύριο Σώντερς, τον ιατρό. Είχε φτιάξει και κουλουράκια για να συνοδέψει το τσάι του.
Του παρέδωσε ότι είχε γράψει αυτόν τον μήνα που πέρασε. Ο γιατρός Σώντερς είπε ότι του φαίνεται καλύτερα. Πρώτη ερώτηση που του έκανε πάντα ήταν: “Λοιπόν, είσαι έτοιμος να φύγεις; Εμένα δε με συμφέρει, αλλά ως ιατρός και τώρα πια φίλος σου, θέλω να σε δω να φύγεις από εδώ μέσα.” Η απάντηση είναι πάντα η ίδια. Όχι ακόμα γιατρέ. Όχι ακόμα.

Συνεχίζεται

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on October 12, 2013 by in fiction.
%d bloggers like this: