Καράμπαμπας- ή αλλιώς “είμαι ψάρι”

98

Με την οικογένεια μου, μια συχνή έξοδος ήταν να πηγαίνουμε όλοι μαζί στου Καράμπαμπα για σουβλάκι. Η πιο μικρή από τα τέσσερα παιδιά, ήμουν φυσικά και η πιο ευάλωτη στην οικογενειακή καζούρα. Είχαμε πάει λοιπόν οικογενειακώς το 1990 για να δούμε το “Χορεύοντας με τους Λύκους” και μετά πήγαμε να φάμε σουβλάκια. Μεγαλεία. Να μου πεις πως το θυμάμαι;

Γιατί στα ορεκτικά που τρώγαμε βγάζαμε ινδιάνικα ονόματα για όλους και μου έδωσαν το “Η Νίκη που τρώει το πολύ Τζατζίκι”. Αχ, ωραίες εποχές, που τα σεφερλικά έβγαιναν αυθόρμητα.

Και εκεί που είχε σκάσει μπροστά μου το σουβλάκι, ο πατέρας μου λέει: “Ωχ! Μάλλον δεν έχω να πληρώσω για όλους. Νίκη, μάλλον θα χρειαστεί να σε αφήσουμε να πλύνεις τα πιάτα”.

Με το που το ακούω αυτό άρχισα να διαπραγματεύομαι: ” Πόσα λεφτά έχουμε;” -5000 δρχ μου λέει ο μπαμπάς.

-Και πόσο κάνουν;

-1000 δρχ το καθένα, και επειδή είμαστε 6, 6000 δρχ , χώρια τα ορεκτικά και οι μπύρες, σίγουρα  θα πρέπει να σε αφήσουμε να πλύνεις τα πιάτα.

Φυσικά μετά από αυτό δεν ξαναγγιξά το σουβλάκι.

Τι να μου λένε ότι μου κάνανε πλάκα, τι να μου δείχνουν ότι έχουν πάνω από πεντοχίλιαρο. Τελικά το πήραν στο σπίτι και το έφαγα την επόμενη ημέρα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on February 7, 2014 by in personal and tagged .
%d bloggers like this: