A dedication

Arturo SAMANIEGO by Catherine La RoseΌταν μου έρχεται να γράψω, γράφω σχεδόν πάντα χωρίς να σκέφτομαι, απλά καταγράφω όσα έχουν μαζευτεί μέσα μου τόσον καιρό. Και αυτόν τον καιρό σκέφτομαι πολλά πράγματα. Τη γιαγιά μου. Πήγα και πέρασα κάποιες μέρες στο εξοχικό μας στη Σαρωνίδα, ένα σπίτι που η γιαγιά μου είχε πάρει για εμάς, για εμένα, γιατί παρότι ήταν μια “παράγκα” φιλοξένησε τις πιο ευτυχισμένες παιδικές και εφηβικές μου στιγμές. Μια συνάντηση με τον γείτονα τον κύριο Μάκη, που του ήρθαν δάκρυα στα μάτια που τη θυμήθηκε να τον φωνάζει “για καφεδάκι” και να διηγείται πως “όταν ήρθαν στον Πειραιά και δεν είχαν πολύ νερό προτιμούσαν να μην πιουν από το να μην ποτίσουν τις γλάστρες τους” Και η αλήθεια είναι ότι κάθε μέρα, πρωί και βράδυ πότιζε, και είχε πάντα έναν υπέροχο κήπο, σε αντίθεση με εμένα που “ότι ποτίζω εγώ, πεθαίνει”. Κάθε μέρα τη σκέφτομαι τη γιαγιά μου, και συνειδητοποιώ πόσες πολλές ζωές έχει αγγίξει. Και πως δυστυχώς δε θα με δει νύφη. Γάμος. Αυτό είναι ένα από τα άλλα πράγματα που σκέφτομαι και που χαίρομαι που τελικά τα πράγματα έγιναν όπως τα ήθελα. Γιατί ποτέ δεν ήθελα να κάνω “μεγάλο γάμο, θρησκευτικό” και σε πολλούς είναι ακατανόητο γιατί δε θέλω να κάνω το νταβαντούρι. Γιατί για εμένα δεν έχει σημασία ο γάμος ως τελετή, αλλά το ουσιαστικό του ζητήματος. Ότι βρήκα τον άνθρωπο που θέλω να περάσω τη ζωή μου μαζί του και να πορευτώ στα δύσκολα και τα όμορφα της ζωής αυτής. Πολλοί με ρωτάνε γιατί παντρεύομαι τότε, αφού δεν είμαι έγκυος. Σε αυτούς θα πω, καλύτερα να μην παντρευτούνε αν δεν καταλαβαίνουν πως όταν βρεις τον άνθρωπο σου, θέλεις να λες “ναι, αυτός είναι” όχι για τους άλλους, αλλά για εσένα. Καμία τελετή δε θα στο δώσει, αλλά αν συμβεί κάτι (χτύπα ξύλο), εγώ θέλω να υπάρχει το “I’m his- τώρα και για πάντα”. Χρόνος. Αυτό είναι το άλλο πράγμα που σκέφτομαι. Πέρυσι τέτοια εποχή, περνούσα το χειρότερο καλοκαίρι της ζωής μου, την πιο μαύρη περίοδο της ζωής μου. Μέσα στη ζωή είναι αυτά. Και όταν τα πράγματα άρχισαν να φτιάχνουν για εμένα ξεκαθάρισε το τοπίο. Όσοι δεν ήταν εκεί στη μαύρη περίοδο, ήταν αυτοί που δεν χάρηκαν με τις αλλαγές στη ζωή μου και έλεγαν “μήπως βιάζεσαι, μήπως να το ξανασκεφτείς κλπ”. Όλοι αυτοί έχουν βρει τον τόπο τους μέσα μου. Στα τσακίδια μίζεροι άνθρωποι. Οι άνθρωποι που αξίζουν, είναι εκεί στα δύσκολα και στα χαρούμενα και χαίρονται με όλη τους την καρδιά.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on August 7, 2014 by in personal.
%d bloggers like this: