Τα 15 του ’15

IMG_1624
Το πόσο δύσκολη χρονιά το βιώσαμε όλοι μας. Παρόλο που είμαι 36 χρονών πια, το 2015 φάνηκε σαν βίαιη ενηλικίωση, μια αναγκαστική προσγείωση στην πραγματικότητα. Η ελπίδα έφυγε για τα καλά και είναι σα να ελπίζουμε πλέον σε ένα θαύμα για το αύριο το δικό μας, των παιδιών που μεγαλώνουν. Είμαστε εξάλλου μια γενιά που μεγάλωσε σε φανταστικές συνθήκες, που αισθανόμαστε ότι αξίζουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και που πιστεύαμε ότι “μπορούμε να τα έχουμε όλα”. Καριέρα, επιτυχημένο γάμο, λεφτά. Και να λοιπόν που οι περισσότεροι φίλοι μας χωρίζουν, χάνουν τις δουλειές τους, φυσικά δεν έχουν λεφτά και κάποιοι είναι βαθιά δυστυχισμένοι. Που είναι αυτό  το υπέροχο μέλλον που περιμέναμε; Που είναι η υπόσχεση ότι όσο προχωράει ο κόσμος, τόσο καλύτερος θα γίνεται; Παρακάτω λοιπόν τα 15  μου, άσχημα και όμορφα. Και μια ελπίδα ότι  το 2106 θα φέρει καλύτερα πράγματα σε όλους μας και αν δε τα φέρει, θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας και να είμαστε ευτυχισμένοι.
Ξεκινάω βέβαια πρώτα με τα άσχημα:
1. Το συμβάν στο Παρίσι. Κάθε ημέρα συμβαίνουν άσχημα πράγματα στο κόσμο. Αυτό όμως για εμένα σήμανε και το τέλος της προσωπικής μου αθωότητας. Οι μικρές χαρές του μικρόκοσμου μου είναι τα ταξίδια και οι συναυλίες. Το Παρίσι απλά έδειξε ότι ο κόσμος μας, ο μικρόκοσμος μας πιο συγκεκριμένα, δεν είναι πια ανέμελος.
2. Οι νεκροί του Αιγαίου. Κάθε μέρα μαθαίνουμε και για  μια καινούρια ιστορία. Αισθάνθηκα πιο ανήμπορη από ποτέ, μπροστά σε όλο αυτό που γίνεται. Ο καθένας βγάζει ένα μέτρο “ποιος είναι ο πιο ευαίσθητος”. Παρ’ όλα αυτά θεωρώ ότι τουλάχιστον προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό ο καθένας με τον τρόπο του. Και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βοηθάμε με όποιον τρόπο μπορούμε.
3. Το δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα ήταν ένα από τις χειρότερες εμπειρίες της χρονιάς. Για 2 εβδομάδες ζούσαμε με μια αβεβαιότητα και μέσα στη διχόνοια. Φίλοι χωρίσανε, οικογένειες δε μιλιόντουσαν και όλα ξαφνικά σταμάτησαν στη δουλειά. Για 2 εβδομάδες έτρωγα τυρόπιτα κάθε μέρα, σήκωνα τα 60 μου ευρώ (μέχρι που δεν είχα) και αγόραζα ταμπόν. Το γιατί αγόραζα ταμπόν κανείς δεν ξέρει. Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση ήταν ότι ο κόσμος ήταν ψύχραιμος (εκτός social media) και υπομονετικός.
4. Τα social media. Παρόλο που είναι η δουλειά μου και έχω μάθει να αντιμετωπίζω όλων των ειδών τις καταστάσεις, πρώτη φορά αισθάνθηκα να πνίγομαι από τις αποψάρες του κάθε τυχαίου που πέρασε από το προφίλ μου. Είχα μαζέψει και 4.500 άτομα από τα οποία γνώριζα 2.000. Φυσικά να αναφέρω ότι έχω κάνει πολλές πραγματικές φιλίες μέσω των social και δεν τα απορρίπτω. Απορρίπτω όμως τοξικούς ανθρώπους, όπως θα τους απέρριπτα και στην πραγματική μου ζωή.
5.Η ΔΕΗ. Αυτός ο υπέροχος οργανισμός που φρόντισε να μείνουμε χωρίς ρεύμα για 3 εβδομάδες στο νέο σπίτι (που θα αναλύσω παρακάτω). Ευχαριστούμε ΔΕΗ!
6. Μια μικροεπέμβαση. Πλάκα είχε. Όλα καλά, πάμε παρακάτω (βέβαια μεγάλη τρομάρα το χειρουργείο να τα λέμε όλα).
7. Το νέο Star Wars. Ξέρω είμαι γραφική. Αλλά το ότι το είδα σε μια αίθουσα χωρίς κινητά, μόνο με πορωμένους fans ήταν από τις πιο έντονες εμπειρίες της ζωής μου.
8. Και ένα πράγμα που μετάνιωσα και πρέπει να διορθώσω: Οι τόσες λίγες συναυλίες που είδα.
9. Η αγοραφοβία μου. Χτύπησε πάλι την χειρότερη στιγμή και με απέτρεψε από το να είμαι κάπου που ήθελα πολύ να είμαι.
10. Η δουλειά μου. Φέτος άρχισα να δίνω χρόνο στους ανθρώπους και τις καταστάσεις να φανερωθούν. Είμαι σε μια ομάδα που μπορεί να δημιουργήσει και νιώθω ότι μαθαίνω πράγματα καθημερινά.
11. H οικογένεια μου. Οι γονείς μου, τα αδέρφια μου, τα ανίψια μου. Και τα νέα δεύτεροανίψια. Ο πυρήνας μου.
12. Οι φίλοι μου που είναι η περιουσία μου. Η Ηλέκτρα μου.
13. Τα ταξίδια μου και πιο συγκεκριμένα ο μήνας του μέλιτος στην Ισπανία. Μια υπέροχη περιπέτεια.
14. Το νέο σπίτι στα Βόρεια Προάστια. Μια ζωή πολεμούσα να μην ζήσω κοντά στη δουλειά μου, περισσότερο από προσωπική ιδεολογία (άντε μωρέ με τους φλώρους) και λιγότερο από λογικά επιχειρήματα. Το ότι δεν έχω απέναντι πολυκατοικία και δε χρειάζεται να βάλω κουρτίνες στο σαλόνι, μου έχει συγκλονίσει το είναι μου.
15. Το αγόρι μου. Το στήριγμα μου. Που είναι δίπλα μου κάθε μέρα, στα εύκολα και στα δύσκολα. Που αντέχει τις παραξενιές μου και που εξελισσόμαστε μαζί. Που δημιουργούμε νέα projects. Που το μόνο που θέλω είναι να γυρίσω σπίτι στην αγκαλιά του.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on December 21, 2015 by in personal.
%d bloggers like this: